در ستایش امید

1- مقدماتی جام‌جهانی 1998 فرانسه، ملبورن؛ مسابقه برگشت ایران و استرالیا. بازی با حملات طوفانی شاگردان تری ونبلز آغاز می‌شود و خیلی سریع به گل می‌رسند. استرس و هراس بازیکنان ایران در همان دقایق ابتدایی مشهود بود. در نیمه اول ایران یک گل خورد و چندین گل نخورد. نیمه دوم هم با گل دوم استرالیا آغاز می‌شود و حرکت بی‌ادبانه تماشاگر استرالیایی (حمله به دروازه ایران و پاره کردن تور دروازه) مانند شوکی بر دو تیم (مثبت برای ایران و منفی برای میزبان) بازی را تا حدودی به تعادل می‌رساند. این امید و روحیه ظرف مدت 4 دقیقه ورق بازی را برگرداند و ایران با دو گل بسیار حیاتی، بازی را به تساوی می‌کشاند و این نتیجه، حکم صعود ایران را به جام‌جهانی را صادر می‌کند. حتی 8 دقیقه وقت اضافی هم تغییری حاصل نمی‌کند و ایران عازم جام‌جهانی 1998 فرانسه می‌شود.

2- فینال جام باشگاه‌های اروپا بین منچستر یونایتد و بایرن مونیخ در سال 1999 میلادی؛ 89 دقیقه از بازی گذشته است و شیاطین سرخ با یک گل از بایرن مونیخی‌ها عقب افتاده‌اند. روند بازی هم هیچ نشانی از امکان گلزنی منچستری‌ها ندارد و هیچ یک از طرفداران قرمزهای اولدترافورد امیدی به پیروزی ندارند. در این فضای مأیوسانه، آلکس فرگوسن سرمربی منچستر یونایتد به دستیارش می‌گوید: ما این مسابقه را می‌بریم. در پایان منچستری‌ها با نتیجه دو بر یک پیروز مسابقه شده و قهرمان اروپا می‌شوند. امید سرمربی یونایتدها به بازیکنان (بالاخص بازیکنان جانشین، تدی شرینگهام و اولگنار سولشیائر) رسیده بود و گره کور مسابقه فینال را باز کرد.

3- نیمه نهایی جام جهانی 2006 آلمان؛ مسابقه بین تیم‌های ایتالیا و آلمان. بازی در وقت اضافه در جریان است و 4 دقیقه به پایان باقی است. طرفداران لاجوردی‌ها نگران ضربات پنالتی هستند و باز هم تکرار ناکامی‌های گذشته در ضربات پنالتی را انتظار می‌کشند. جام‌های جهانی 90، 94 و 98 ضیافت پنالتی را به آرژانتین، برزیل و فرانسه واگذار کرده بودند و دستشان از جام کوتاه مانده بود. اما گروسو با یک ضربه استثنایی امید ایتالیایی‌ها را زنده می‌کند و یک دقیقه به پایان، گل دوم به ثمر می‌رسد و ایتالیا به فینال می‌رسد. بازی فینال هم، با حرکت عجیب زیدان روحیه فرانسوی‌ها متزلزل شده و برخلاف انتظار این بار لاجوردی‌پوشان هستند که در پنالتی‌ها سربلند می‌شوند. امید شاگردان لیپی جام قهرمانی را به ارمغان آورد.

و خاطرات دیگری هم هست؛ استقلال و الاتحاد و گل دقیقه 89 نیکبخت واحدی؛ فینال جام باشگاه‌های اروپا در سال 2008 و خارج رفتن آخرین پنالتی چلسی توسط جان تری و سپس قهرمانی منچستر یونایتد؛ قهرمانی پرسپولیس با گل دقیقه 95 سپهر حیدری در آخرین بازی لیگ برتر فصل 87-86؛ و خاطرات بسیار دیگر.

/ 16 نظر / 11 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ملدیس

سلام عادل جان حتماَ می خونم این کتاب رو صددرصد کتاب خوبیه شک ندارم حضورت رو سپاس !

فرنوش حبیب نژاد

مرسی عادل ...جالب بود واقعا ... من در مورد نوشته ها بسیار بی رحمم ولی نوشته ات جالب بود ... امیدواری شرط بقاست ولی کاش من بازیکن سرخ پوش منچستر بودم ... یا در لیگ امارات گل میزدم و یا همین سپهر حیدری باشم که نوشته ای ولی قضیه دقیقا همین است ... من فرنوشم شرط می بندم با نوشتن امرار معاش نکرده ای تا به حال ....

برزویه

به جرات میشه گفت این یکی از بهترین نوشته هات بود. ساده، پرمحتوا، شیرین و تاثیرگذار در ضمن....زندگی مثل فوتبال است، توضیحش با خودت (مطمئنم اگه نظرت غیر این بود اصلا این پست را نمیذاشتی)

مریم

سلام من می خوام با شادمانی امیدواری خودم رو جشن بگیرم و نه بر مزار آنانی که دوستشان داشتم!

بارانی

سلام عادل عزیز [گل] پست زیبایی بود برای یادآوری قدرت "امیدواری" [قلب][گل]

شکلات تلخ

سلام. رفتم - برگشتم - حالا موندم که چه جوری ادامه بدم با امید یا بی امید. در هر حال زندگی همچنان بدون اجازه از ما ادامه داره [بغل]

سارا

سلام عادل جان من علاقه ای به فوتبال ندارم.

ملدیس

سلام سالروزتولد حضرت علی (ع) برشما مبارک

الناز

امید بسیار ستودنی است...

مهدخت

سلام جام جهانی 98 رو خوب به یاد دارم 16 سالم بود و توی دبیرستان با همکلاسی ها داشتیم مسابقه رو تماشا می کردیم . تا آخرین لحظه داشتیم تیم و تشویق می کردیم انگار که توی خود استادیوم نشستیم ! گرچه این نتیجه دور از انتظار بود اما تا آخرین لحظه امیدوار بودیم .